ADHD, STRES, NERWICA, DEPRESJA, ZABURZENIA  PSYCHIKI, AUTYZM, SCHIZOFRENIA, PADACZKA ....

POMOC POLINESIAN  NONI     Opracowanie i konsultacja:  mgr Renata Zarzycka>>

  Sok noni pomógł zmniejszyć ciśnienie krwi męża i pomaga kontrolować symptomy A.D.H.D. u mojej 10-letniej córki.
--Suzanne P., USA 2 Apr 2001

Piję sok noni od tygodnia. Objawy alergii są łagodniejsze a poziom cukru we krwi opada. Polepszyła mi się pamięć i poprawiła się moja koncentracja. Mam też więcej energii.
--Terri F., USA 21 kwietnia 2001

Mam 7 – letniego syna o imieniu Jack. Rozpoznano u niego A.D.H.D., zaburzenia zachowania , psychopatologię i empathetic. Przepisano mu 3 tabletki Dexamphetaminy dziennie. Poznałam sok noni dwa miesiące temu poprzez mojego przyjaciela Richard który mówił, że pije 45ml dwa razy dziennie.

 


W czasie dwóch miesięcy picia noni całą rodziną zauważyliśmy dużą zmianę u Jack’a. Poprzednio Jack był szczęśliwy jak mógł spać 5 godzin w nocy, teraz śpi nie przerywanym snem 10 do 12 godzin. Jest teraz bardziej odprężony i ma lepszą koncentrację. Jacka z powodu zachowania przenosiliśmy ze szkoły do szkoły z powodu zachowania.
W ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia picia soku noni, Jack przyniósł do domu główną nagrodę i nagrodę zasługi ,,za myślenie przed podjęciem działania" i ,,za rozmowę przy stole" , o czym nigdy przedtem nie śniłam. W końcu znaleźliśmy coś co pomogło Jack’owi. Dziękuję za sok noni.
--Mychelle W., AUS 30 października 2000


ADHD - prawdopodobne przyczyny powstawania choroby

Zaburzenia prawidłowego funkcjonowania mózgu w dzieciństwie sugeruje objawy nadpobudliwości, ADHD łącznie z objawami autyzmu. Często tłumaczy się dziedziczny defekt genetyczny. Czy to możliwe w 100% przepadków?

Z badań biochemików i lekarzy wynika, iż wiele leków farmakologicznych stosowanych przez matkę w ciąży jak również, rozwój grzybicy, różnych pasożytów i obecność polutantów (toksycznych związków skażenia środowiska) może przedostać się do płodu przez łożysko i zaburzyć rozwój układu mózgowo-nerwowego. Dotyczy to również wirusów i bakterii. Z polutantów, u dzieci dotkniętych nadpobudliwych oraz z autyzmem, najczęściej spotyka się akumulację ołowiu, który mógł się nagromadzić jeszcze przed narodzeniem. Rtęć również może się przenosić z matki na płód i osadzić np. w mózgu. Stąd o zdrowie przyszłej matki warto zadbać na długo wcześniej przed planowaną ciążą. Ale co robić kiedy okazuje się, iż Twoje dziecko ma objawy ADHD?

Najczęściej rodzice dzieci z objawami nadpobudliwości skarżą się na to, iż problem rozpoczął się po obowiązkowych szczepieniach bądź podawanych lekach a szczególnie wielu antybiotykoterapiach, kiedy dziecko miało np. 1-1,5 roczku. Wtedy zauważyli niekorzystne zachowanie bądź cofanie się rozwoju umysłowego dziecka.

W miejsce obecności metali ciężkich z łatwością dostają się larwy glist, tęgoryjców, węgorków, włosieni - łatwo przechodzą do mózgu. Kiedy pasożyty już raz przetarły szlak do mózgu dziecka, trudno zmienić ich drogę. Do całości problemów zdrowotnych dochodzi candidoza i problemy związane z zaparciami, osłabieniem układu immunologicznego.  Czy wiesz, jak pomóc choremu dziecku?

ADHD - dziecięca epidemia czy inne czynniki?
Ewa Awdziejczyk - psycholog

Termin ADHD (nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi) zrobił ostatnio dużą karierę. Nadużywają go i rodzice, i nauczyciele. Dziecko szaleje na przerwie w szkole? Jest nadpobudliwe. Nie odrabia zadań domowych, przeszkadza na lekcji? To przez jego ADHD. Tymczasem nie każde dziecko aktywne, ruchliwe, zapominalskie, krzykliwe ma ADHD. Jak rozpoznać to poważne schorzenie i nie pomylić go z nadpobudliwością, która wymaga innego postępowania?

Czy szczepionki powodują autyzm bądź ADHD?
http://www.youtube.com/watch?v=cX62cMkd5t4&feature=related



Piękny umysł

Mózg dziecka z ADHD funkcjonuje inaczej niż u innych dzieci. Uniemożliwia mu kontrolowanie swoich zachowań. Takie dziecko nie ma więc czegoś za dużo, ale ma za mało: brakuje mu zdolności do wewnętrznej kontroli. Są trzy główne kryteria służące zdiagnozowaniu choroby:

1. Nadmierna impulsywność: dziecko ciągle rozmawia na lekcji, do odpowiedzi wyrywa się nie pytane, przerywa dzieciom, nie umie czekać itd.

2. Nasilone zaburzenia uwagi: dziecko jest nieuważne, zapomina o tym, co było zadane, nie umie sobie zorganizować pracy nad lekcjami, stale gubi różne rzeczy, przypadkowo je niszczy, wszystko "leci mu z rąk" itd.

3. Nadmierna ruchliwość: dziecko wierci się, nie umie siedzieć spokojnie. Ten objaw jest najbardziej widoczny, dlatego stał się powszechnym wyznacznikiem choroby, często wprowadzającym w błąd.

Jak rozpoznać chorobę?

ADHD wymaga szczegółowego rozpoznania. Przeprowadza je para specjalistów (psycholog i psychiatra) na podstawie testów psychologicznych, rozmów z rodzicami, nauczycielami, wielotygodniowej obserwacji dziecka w różnych środowiskach.
Każdy przypadek musi być zdiagnozowany indywidualnie. Podział specjalistyczny zakłada istnienie ADHD z nadpobudliwością psychoruchową i ADHD bez nadpobudliwości.
Jeśli natomiast skupimy się na kryterium braku koncentracji, może się okazać, że nie zauważymy chorego dziecka, które miewa okresy nadmiernego skupiania się. Niemniej życie dziecka z ADHD i jego rodziny jest tak trudne, że nie wolno popełnić błędu zaniechania. Trzeba uparcie szukać pomocy, jeśli cokolwiek w zachowaniu dziecka nas niepokoi.

Rady dla rodziców

Krok pierwszy

Wybraliśmy test (na końcu artykułu) zaproponowany przez Światową Organizację Zdrowia . Jeśli okaże się, że Twoje dziecko spełnia kryteria w nim podane, przejdź do następnych kroków.

Krok drugi

Kiedy pojawiły się zaburzenia? Jeśli wystąpiły przed 6. rokiem życia, to może być ADHD.

Krok trzeci

Jak długo utrzymują się te zaburzenia? Jeśli przynajmniej przez 6 miesięcy, to może być ADHD.

Krok czwarty

Czy zachowanie dziecka wzbudza niepokój i w domu, i w szkole? Jeśli zaburzenia zachowania pojawiają się w więcej niż jednym środowisku, to może być ADHD.

Gdzie szukać pomocy?

Dzieckiem powinien zająć się specjalista. Lekarz pierwszego kontaktu czy lekarz rodzinny może jedynie przeprowadzić badanie wstępne, by wykluczyć wady rozwojowe czy inne choroby. Specjalistą nie jest szkolny pedagog, on może jedynie zwrócić uwagę na zachowanie w szkole i przekazać obserwacje nauczycieli. Diagnozę potrafią postawić tylko lekarze specjalizujący się w ADHD: psychologowie, psychoterapeuci oraz psychiatrzy dziecięcy. Znajdziesz ich w poradniach zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży. Bądź uparta i cierpliwa. Na pierwszą wizytę czeka się nawet pół roku.

Czy z tego się wyrasta?

W poradniach spotyka się najczęściej dzieci w wieku szkolnym, od 7 do 11 lat. Czy to znaczy, że młodsze nie chorują albo że z ADHD się wyrasta?
Nie.
Ta choroba to najprawdopodobniej genetyczne dziedzictwo, zatem dziecko rodzi się z tą dysfunkcją. Niemniej jednak w pierwszych latach nie jest ona tak dokuczliwa dla niego samego i dla otoczenia. Dzieci są inteligentne, śmiałe, zabawne, pomysłowe i często w okresie przedszkolnym bywają lubianymi liderami w grupie swoich rówieśników. Problem zaczyna się, kiedy pójdą do szkoły i pojawia się potrzeba skupienia uwagi na jakimś zagadnieniu, wykonywania poleceń, realizowania zadań. Często dopiero wtedy okazuje się, że dziecko jest "nieprzystosowane" do życia. Im jest starsze, tym jednak lepiej sobie radzi: wydłuża się okres koncentracji, zwiększa kontrola zachowania. Dorośli, u których w dzieciństwie nie zdiagnozowano choroby i w związku z tym nie podjęto żadnego leczenia, często miewają zaburzone zachowania przez całe swoje życie. Dlatego terapię warto podjąć w każdym wieku!
Niezależnie od momentu, w którym ją zaczniemy, zawsze życie chorego i jego bliskich zmieni się na lepsze.

To nie ADHD, jeśli:

- U dziecka występuje tylko jeden z objawów tej choroby. Z najnowszych badań wynika, że tylko 25 proc. dzieci z ADHD charakteryzuje nadruchliwość. Duża ruchliwość, wybuchy emocjonalne, różna umiejętność koncentracji bywają uzasadnione rozwojem dzieci z tzw. żywym temperamentem i są jak najbardziej prawidłowe;

- Dziecko zachowuje się niespokojnie tylko w jednym środowisku, np. w domu. W takiej sytuacji trzeba poszukać innych przyczyn;

- Do pewnego czasu spokojne i zrównoważone dziecko nagle zaczyna być nadmiernie ruchliwe i nieuważne. W takiej sytuacji zaburzenie zachowania prawdopodobnie jest reakcją na jakieś ważne wydarzenie lub początek innej (np. psychosomatycznej) choroby;

- Dziecko jest bardzo żywe, nieuważne, impulsywne, ale ono samo i wszyscy wokół nie uważają tego za problem (około 1/3 rodziców jest zadowolona ze swoich "aktywnych" dzieci i nie jest to dla nich źródłem troski).

TEST

Brak koncentracji:

1. Dziecko nie dostrzega często szczegółów lub próbuje się wymigać od prac szkolnych.

2. Ma problemy ze skoncentrowaniem się przez dłuższy czas na zadaniach lub zabawach.

3. Sprawia wrażenie, że nie słucha, kiedy mówi się do niego.

4. Nie stosuje się do poleceń i nie kończy zadanych prac (nie wynika to z buntu lub niezrozumienia).

5. Często unika, odrzuca lub niechętnie zajmuje się pracami, które wymagają długiego wysiłku umysłowego.

6. Ma problemy z organizacją pracy, zadań i aktywnością.

7. Gubi często rzeczy, które są mu potrzebne w pracy (np. zabawki, zeszyty, ołówki, książki, narzędzia).

8. Rozprasza się szybko pod wpływem zewnętrznych bodźców.

9. Podczas codziennych zajęć jest zapominalski.

Powinno Cię zaniepokoić, jeśli co najmniej 6 z objawów utrzymywało się przez minimum 6 miesięcy.

Nadmierna aktywność:

1. Dziecko wierci się, ześlizguje się z krzesła.

2. W sytuacjach nieodpowiednich biega dookoła lub niebezpiecznie wspina się (u młodzieży lub dorosłych może się to ograniczyć do uczucia niepokoju).

3. Wstaje często w sytuacjach, w których nie oczekuje się tego.

4. Nie umie spokojnie się bawić lub odpoczywać.

Powinno Cię zaniepokoić, jeśli przynajmniej 3 z objawów utrzymywały się przez minimum 6 miesięcy.

Impulsywność:

1. Wyrywa się do odpowiedzi, nie usłyszawszy pytania do końca.

2. Nie może się doczekać swojej kolejności, także podczas zabaw z rówieśnikami i sytuacji szkolnych.

3. Nadmiernie dużo mówi.

4. Często przerywa, przeszkadza innym, wtrąca się w rozmowy lub zabawy.

Powinno Cię zaniepokoić, jeśli co najmniej 1 z tych objawów utrzymywał się przez minimum 6 miesięcy. Zaznacz objawy, które widzisz u Swojego dziecka.

Tekst: Ewa Awdziejczyk


Podstawowe informacje na temat przyczyny powstawania choroby oraz wspomagające kuracje lecznicze - więcej tutaj

Z drugiej strony, warto do kuracji podawać Good Nights - naturalny produkt odżywiający mózg i wspomagający nocny sen - zobacz tu >> , jak również OMEGA3  - więcej szuja tu >>

Inne historie na ten temat przeczytaj tu >>>

Padaczka / epilepsja lekooporna -  materiał jest tutaj >>>

Dr Stewen M.Halla fragmenty z książki pt. "Noni przez Twoje ciało"

Skutecznie pomaga ono w depresjach i problemach ze snem. Mam wielu pacjentów, którzy dzięki zażywaniu Noni zaprzestali stosowania lekarstw antydepresyjnych.

FORUM CZYTELNIKÓW>>>

Wyślij link do Noni znajomemu/znajomej

Serwis www.noni.com.pl ma charakter wyłącznie informacyjny a nie reklamowy, promujący profilaktykę i utrzymanie zdrowia. W żadnym razie nie może zastąpić diagnozy lekarza. Aby walczyć z chorobą, należy ją dobrze poznać  - tak skutki choroby wg. wyników badań jak i jej liczne , możliwe przyczyny, które tkwiły w organizmie wiele dni, miesięcy, a nawet lat >>>  Informacje zawarte w tym serwisie pochodzą z moich wieloletnich doświadczeń oraz pozyskane są od mieszkańców wysp Polinezji Francuskiej, gdzie odbyłam w tym celu podróży w 2007 roku.

Serwis pisany jest zgodnie z KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ - Tekst uchwalony w dniu 2 kwietnia 1997 r. przez Zgromadzenie Narodowe - Rozdział II
WOLNOŚCI, PRAWA I OBOWIĄZKI CZŁOWIEKA I OBYWATELA - Art. 54.

1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.
2. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane.
Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej.

W sprawie stosowania naturalnych produktów tzw. suplementów, zasięgnij konsultacji ze specjalistą dobrze znającym specyfikę wspomagania leczenia naturalnymi metodami, zapoznanym ze szczegółami dotyczącymi naturalnych produktów (tzw. suplementy), a szczególnie produktów CaliVita i ich zawartości w cenne składniki oraz co do wprowadzania ich do żywienia, w celu wzbogacenia codziennej diety. Jeśli nie znasz takich specjalistów (lekarz z wiedzą z zakresu medycyny naturalnej, dietetyk, inny) -  zapytaj specjalistów w zakresie suplementów tutaj >>>