|
 ADHD
- prawdopodobne przyczyny powstawania choroby
Zaburzenia
prawidłowego funkcjonowania mózgu w dzieciństwie sugeruje
objawy nadpobudliwości, ADHD łącznie z objawami autyzmu. Często tłumaczy się dziedziczny defekt
genetyczny. Czy to możliwe w 100% przepadków?
Z badań biochemików i lekarzy wynika,
iż wiele leków farmakologicznych stosowanych przez matkę w ciąży jak
również, rozwój grzybicy, różnych
pasożytów i
obecność
polutantów
(toksycznych związków skażenia środowiska) może przedostać się do płodu przez
łożysko i zaburzyć rozwój układu mózgowo-nerwowego. Dotyczy to
również wirusów i
bakterii. Z
polutantów, u dzieci dotkniętych
nadpobudliwych oraz z autyzmem, najczęściej spotyka się akumulację
ołowiu, który mógł się
nagromadzić jeszcze przed narodzeniem.
Rtęć również może się
przenosić z matki na płód i osadzić np. w mózgu. Stąd o zdrowie
przyszłej matki warto zadbać na długo wcześniej przed planowaną
ciążą. Ale co robić kiedy okazuje się, iż Twoje dziecko ma objawy
ADHD?
Najczęściej rodzice dzieci z objawami
nadpobudliwości skarżą się na to, iż
problem rozpoczął się po obowiązkowych szczepieniach bądź podawanych
lekach a szczególnie wielu antybiotykoterapiach, kiedy dziecko
miało np. 1-1,5 roczku. Wtedy zauważyli niekorzystne zachowanie bądź cofanie się rozwoju umysłowego
dziecka.
W miejsce obecności metali ciężkich z łatwością dostają się larwy
glist, tęgoryjców, węgorków, włosieni - łatwo przechodzą do mózgu.
Kiedy pasożyty już raz przetarły szlak do mózgu dziecka, trudno
zmienić ich drogę.
Do całości problemów zdrowotnych dochodzi candidoza i problemy związane z zaparciami, osłabieniem
układu immunologicznego. Czy wiesz, jak
pomóc choremu dziecku?
ADHD
- dziecięca epidemia czy inne czynniki?
Ewa Awdziejczyk
- psycholog
Termin ADHD (nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi)
zrobił ostatnio dużą karierę. Nadużywają go i rodzice, i
nauczyciele. Dziecko szaleje na przerwie w szkole? Jest
nadpobudliwe. Nie odrabia zadań domowych, przeszkadza na
lekcji? To przez jego ADHD. Tymczasem nie każde dziecko
aktywne, ruchliwe, zapominalskie, krzykliwe ma ADHD. Jak
rozpoznać to poważne schorzenie i nie pomylić go z
nadpobudliwością, która wymaga innego postępowania?
Piękny umysł
Mózg dziecka z ADHD funkcjonuje inaczej niż u innych dzieci.
Uniemożliwia mu kontrolowanie swoich zachowań. Takie dziecko
nie ma więc czegoś za dużo, ale ma za mało: brakuje mu
zdolności do wewnętrznej kontroli. Są trzy główne kryteria
służące zdiagnozowaniu choroby:
1. Nadmierna impulsywność: dziecko ciągle rozmawia na lekcji,
do odpowiedzi wyrywa się nie pytane, przerywa dzieciom, nie
umie czekać itd.
2. Nasilone zaburzenia uwagi: dziecko jest nieuważne, zapomina
o tym, co było zadane, nie umie sobie zorganizować pracy nad
lekcjami, stale gubi różne rzeczy, przypadkowo je niszczy,
wszystko "leci mu z rąk" itd.
3. Nadmierna ruchliwość: dziecko wierci się, nie umie siedzieć
spokojnie. Ten objaw jest najbardziej widoczny, dlatego stał
się powszechnym wyznacznikiem choroby, często wprowadzającym w
błąd.
Jak rozpoznać chorobę?
ADHD wymaga szczegółowego rozpoznania. Przeprowadza je para
specjalistów (psycholog i psychiatra) na podstawie testów
psychologicznych, rozmów z rodzicami, nauczycielami,
wielotygodniowej obserwacji dziecka w różnych środowiskach.
Każdy przypadek musi być zdiagnozowany indywidualnie. Podział
specjalistyczny zakłada istnienie ADHD z nadpobudliwością
psychoruchową i ADHD bez nadpobudliwości. Jeśli natomiast
skupimy się na kryterium braku koncentracji, może się okazać,
że nie zauważymy chorego dziecka, które miewa okresy
nadmiernego skupiania się. Niemniej życie dziecka z ADHD i
jego rodziny jest tak trudne, że nie wolno popełnić błędu
zaniechania. Trzeba uparcie szukać pomocy, jeśli cokolwiek w
zachowaniu dziecka nas niepokoi.
Rady
dla rodziców
Krok
pierwszy
Wybraliśmy test (na końcu artykułu) zaproponowany przez
Światową Organizację Zdrowia . Jeśli okaże się, że Twoje
dziecko spełnia kryteria w nim podane, przejdź do następnych
kroków.
Krok
drugi
Kiedy pojawiły się zaburzenia? Jeśli wystąpiły przed 6. rokiem
życia, to może być ADHD.
Krok
trzeci
Jak długo utrzymują się te zaburzenia? Jeśli przynajmniej
przez 6 miesięcy, to może być ADHD.
Krok
czwarty
Czy zachowanie dziecka wzbudza niepokój i w domu, i w szkole?
Jeśli zaburzenia zachowania pojawiają się w więcej niż jednym
środowisku, to może być ADHD.
Gdzie
szukać pomocy?
Dzieckiem powinien zająć się specjalista. Lekarz pierwszego
kontaktu czy lekarz rodzinny może jedynie przeprowadzić
badanie wstępne, by wykluczyć wady rozwojowe czy inne choroby.
Specjalistą nie jest szkolny pedagog, on może jedynie zwrócić
uwagę na zachowanie w szkole i przekazać obserwacje
nauczycieli. Diagnozę potrafią postawić tylko lekarze
specjalizujący się w ADHD: psychologowie, psychoterapeuci oraz
psychiatrzy dziecięcy. Znajdziesz ich w poradniach zdrowia
psychicznego dla dzieci i młodzieży. Bądź uparta i
cierpliwa. Na pierwszą wizytę czeka się nawet pół roku.
Czy
z tego się wyrasta?
W poradniach spotyka się najczęściej dzieci w wieku szkolnym,
od 7 do 11 lat. Czy to znaczy, że młodsze nie chorują albo że
z ADHD się wyrasta?
Nie.
Ta choroba to najprawdopodobniej genetyczne dziedzictwo,
zatem dziecko rodzi się z tą dysfunkcją. Niemniej jednak w
pierwszych latach nie jest ona tak dokuczliwa dla niego samego
i dla otoczenia. Dzieci są inteligentne, śmiałe, zabawne,
pomysłowe i często w okresie przedszkolnym bywają lubianymi
liderami w grupie swoich rówieśników. Problem zaczyna się,
kiedy pójdą do szkoły i pojawia się potrzeba skupienia uwagi
na jakimś zagadnieniu, wykonywania poleceń, realizowania
zadań. Często dopiero wtedy okazuje się, że dziecko jest
"nieprzystosowane" do życia. Im jest starsze, tym jednak
lepiej sobie radzi: wydłuża się okres koncentracji, zwiększa
kontrola zachowania. Dorośli, u których w dzieciństwie nie
zdiagnozowano choroby i w związku z tym nie podjęto żadnego
leczenia, często miewają zaburzone zachowania przez całe swoje
życie. Dlatego terapię warto podjąć w każdym wieku!
Niezależnie od momentu, w którym ją zaczniemy, zawsze życie
chorego i jego bliskich zmieni się na lepsze.
To
nie ADHD, jeśli:
- U dziecka występuje tylko jeden z objawów tej
choroby. Z najnowszych badań wynika, że tylko 25
proc. dzieci z ADHD charakteryzuje nadruchliwość. Duża
ruchliwość, wybuchy emocjonalne, różna umiejętność
koncentracji bywają uzasadnione rozwojem dzieci z tzw. żywym
temperamentem i są jak najbardziej prawidłowe;
- Dziecko zachowuje się niespokojnie tylko w jednym
środowisku, np. w domu. W takiej sytuacji trzeba
poszukać innych przyczyn;
- Do pewnego czasu spokojne i zrównoważone dziecko
nagle zaczyna być nadmiernie ruchliwe i nieuważne. W
takiej sytuacji zaburzenie zachowania prawdopodobnie jest
reakcją na jakieś ważne wydarzenie lub początek innej (np.
psychosomatycznej) choroby;
- Dziecko jest bardzo żywe, nieuważne, impulsywne, ale
ono samo i wszyscy wokół nie uważają tego za problem
(około 1/3 rodziców jest zadowolona ze swoich "aktywnych"
dzieci i nie jest to dla nich źródłem troski).
TEST
Brak
koncentracji:
1. Dziecko nie dostrzega często szczegółów lub próbuje się
wymigać od prac szkolnych.
2. Ma problemy ze skoncentrowaniem się przez dłuższy czas na
zadaniach lub zabawach.
3. Sprawia wrażenie, że nie słucha, kiedy mówi się do niego.
4. Nie stosuje się do poleceń i nie kończy zadanych prac (nie
wynika to z buntu lub niezrozumienia).
5. Często unika, odrzuca lub niechętnie zajmuje się pracami,
które wymagają długiego wysiłku umysłowego.
6. Ma problemy z organizacją pracy, zadań i aktywnością.
7. Gubi często rzeczy, które są mu potrzebne w pracy (np.
zabawki, zeszyty, ołówki, książki, narzędzia).
8. Rozprasza się szybko pod wpływem zewnętrznych bodźców.
9. Podczas codziennych zajęć jest zapominalski.
Powinno Cię zaniepokoić, jeśli co najmniej 6 z
objawów utrzymywało się przez minimum 6 miesięcy.
Nadmierna
aktywność:
1. Dziecko wierci się, ześlizguje się z krzesła.
2. W sytuacjach nieodpowiednich biega dookoła lub
niebezpiecznie wspina się (u młodzieży lub dorosłych może się
to ograniczyć do uczucia niepokoju).
3. Wstaje często w sytuacjach, w których nie oczekuje się
tego.
4. Nie umie spokojnie się bawić lub odpoczywać.
Powinno Cię zaniepokoić, jeśli przynajmniej 3 z
objawów utrzymywały się przez minimum 6 miesięcy.
Impulsywność:
1. Wyrywa się do odpowiedzi, nie usłyszawszy pytania do końca.
2. Nie może się doczekać swojej kolejności, także podczas
zabaw z rówieśnikami i sytuacji szkolnych.
3. Nadmiernie dużo mówi.
4. Często przerywa, przeszkadza innym, wtrąca się w rozmowy
lub zabawy.
Powinno Cię zaniepokoić, jeśli co najmniej 1 z tych
objawów utrzymywał się przez minimum 6 miesięcy. Zaznacz
objawy, które widzisz u Swojego dziecka.
Tekst: Ewa Awdziejczyk
Podstawowe
informacje na temat przyczyny powstawania choroby oraz
wspomagające kuracje lecznicze - więcej
tutaj
Z
drugiej strony, warto do kuracji podawać
Good Nights - naturalny produkt odżywiający mózg i
wspomagający nocny sen -
zobacz tu >> , jak również
OMEGA3 - więcej szuja tu >>
Inne
historie na ten temat przeczytaj
tu >>>
Padaczka / epilepsja lekooporna
- materiał jest
tutaj >>>
Dr
Stewen M.Halla fragmenty
z książki pt. "Noni przez Twoje ciało"
Skutecznie pomaga ono w
depresjach i problemach ze snem. Mam wielu pacjentów, którzy
dzięki zażywaniu Noni zaprzestali stosowania lekarstw
antydepresyjnych.
FORUM
CZYTELNIKÓW>>>
|
|
|
